Aquela forma de sentir

Facerse maior ten unha parte de renuncia obrigada. Non é que as cousas vaian peor nin que todo se volva escuro. É máis ben como se polo camiño foses perdendo parte das ilusións, pero tampouco é exactamente iso. Ás veces, cando escoito unha canción —e pouco importa cal sexa— percibo como nun intre fugaz o que sentía hai tanto tempo, un xeito de emoción, de recordo, daquela ansiedade inocente por ser, de estímulo e de enerxía inesgotable. Agora, forzado, trato de prolongar ese instante, pero, de maneira repentina, el desaparece para deixarme neste habitual estado de placidez aletargada na que vivo.

Publicado por David Paz

Mestre do ensino primario

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: